insan, olmanın ve ölmenin sırrını arar durmadan.
olmayı bilenler güzel ölürler çünkü ve ölümü bilenler güzel olmayı.
insan olmaya, yola düşmekle başlar insan
hareket etmenin üstünde insan oluşa dokunan bir şeydir yürümek.
yürümek insana kendini tanıtır önce ve sonra kendinde olanı
kendi yürümek ister insan, kendi bilmek. yoklar bilinmeyeni
tartamaz çünkü hiçbir terazi kendi kendini tartmayan adamı
az gider uz gider insan, dere tepe düz gider
dönüp bakar ardına bir arpa boyu yoldur gittiği
çünkü "rüya"dır bütün yaşadığımız
ve "yılları bulur bir mısra boyu maceramız"
yola düşer insan, düşer içinden içine doğru
anlar insan "derin bir nefestir" encamı hayatın
anlar, kemali olmaz zevali olanın
yol bitmez ama biter yolculuklar
biter başlayan her şey
her doğum bir telmihtir ölüme çünkü
her başlangıç bitişe bir işaret.
bir garip akıştır hayat, gider ölüme doğru
"yerçekimli bir karanfil"dir hayat çeker kalbine doğru toprağın
gelir ölüm ve yarım kalır her şey
her ayrılık erkendir, her veda netameli
gelir ölüm ve saklı kalır en büyük ah’ı keşkesi olanın
gün gelir dil yorulur söylemekten
yorulur kelimeler bir anlamı taşımaktan ha bire
yine de bir söz saklı kalır bütün kelimelerden geriye
bir köprü başında kaybettiğini Lokman’ın
arar insan, arar bulamaz
anlar, bulmaktır aramak
bir umuda tutunmaktır yaşamak
gün gelir vurur kapıyı ayrılık
yine de bir umut saklı kalır daima
kurutulmuş çiçekte bir bahar gibi mesela
yol bitmez ama biter yolculuklar
biter başlayan her şey

*yolcu sayı:30