Arif Kaya

-Bir-
Tanışma
Haydin namaza
Haydin felaha
Namaz uykudan hayırlıdır

Ezan sesi gecenin karanlığında dalga dalga yayılırken yattığım yerden doğruldum. Yatağın kenarında bir müddet oturup “insanların yattıkları kabirlerinden kaldırılıp (tekrar diriltilip) ölümden önce hayatta iken yapıp ettiklerinin hesabını vermek üzere toplanacakları günü” tahayyül ettim. O zorlu günde kendim dahil tüm mü’minleri merhameti ile yargılaması ve bağışlaması için “din günü’nün sahibi”ne dua ettim. Ayrıca bu dünya hayatında bana bir günlük bir süre daha tanıdığı; bir şans, bir fırsat daha verdiği için şükrettim. Uyuyup uyanmayabilirdim pekala. Uyku bir nevi ölüm, ölüm de kıyamete dek sürecek bir nevi uyku değil miydi?
Abdest alıp namaz kıldıktan sonra çalışma odasına geçerek yeni güne merhaba dedim. Yeni bir gün dedim de aklıma günlük gazetelerden birinin hoşuma giden bir logosu geldi. “Her sabah dünya yeniden kurulur. Her sabah taze bir başlangıçtır”. Gecenin sabaha doğru evrildiği, karanlığın yerini yavaş yavaş aydınlığa terkettiği, tan yerinin ağarıp güneşin ilk ışıklarının odayı doldurduğu vakitleri yıllardır değerlendirmeye çalışmışımdır gücüm yettiğince. Zira sabah namazından sonraki vakit; uyku sonrasının dinginliği, dinlenmişliği; hane halkının uykuda oluşu; içeride ve dışarıda sessiz ve sükunet içindeki ortam nedeniyle okumak, çalışmak ve düşünmek için en elverişli zaman dilimidir.

“Yoksa sen bir müslüman olarak sabah namazı sonrası güne başlamıyor, tekrar yatıp kendini bu imkandan mahrum bırakarak güneşin ışıklarını üzerine mi doğduruyorsun?”
Evet diye cevap vermiştim vermesine de, soru aklıma takılıp kalmıştı o zamanlar. Bu makul ve mantıklı soru, sonraları beni düşündürecek, takip eden yıllarda sabah namazı ile güne başlama alışkanlığımın yerleşmesine vesile olacaktı.

Hayata dair ne varsa her şeyin allak bullak olduğu, değişim sancılarının devam ettiği yıllarda karşılaş-mıştım soru sahibiyle. Adı Selçuk’tu. Kırşehir’li olup telefon, faks gibi iletişim araçlarının satış ve servis işleriyle uğraşan bir işyeri vardı. Mütebessim bir çehresi, samimi tavırları ve tatlı diliyle hoş sohbet bir adamdı. O konuşunca siz susup ona kulak kesilir, can kulağıyla dinlerdiniz. Ben yirmili yılların başındayken o kırklı yılların sonundaydı. Başından nice şeyler geçmiş, sürgit okuyan, kendini diri tutmayı becerebilmiş biriydi. Anlattığı konulara hakimiyeti, her konuyu basite indirgeyip çeşitli örneklerle zenginleştirmesi, nüktelerle bezemesi onu dinlemeyi zevkli kılıyordu. O ne kadar davasına inanmış, ele aldığı konuları özümsemiş, bitmek tükenmek bilmeyen enerjisi ile dinamik bir görünüm sergiliyorsa, ben de o kadar dağınık, kafası karmakarışık, binbir sorunun beynimi çatlattığı bir vaziyette idim. Şair’in diliyle; [Çile, Necip Fazıl Kısakürek, Büyük Doğu Yay., 27. basım, İstanbul, 1996]

Aylarca gezindim, yıkık ve şaşkın,
Benliğim bir kazan ve aklım kepçe.
Deliler köyünden bir menzil aşkın,
Her fikir içimde bir çift kelepçe.

Akrep, nokta nokta ruhumu sokmuş,
Mevsimden mevsime girdim böylece.
Gördüm ki, ateşte, cımbızda yokmuş,
Fikir çilesinden büyük işkence.

Daha güzel anlatılamazdı halet-i ruhiyem.. Küçük yaşlardan beri kitap alacak param pek olmasa da bulabildiğim her kitabı, yazılı kağıt cinsinden her şeyi okudum. İlköğretim yıllarında Teksas, Tommiks gibi çizgi romanların ve Kemalettin Tuğcu serisinin epey kısmını okumuştum. İlk ve orta öğretimin ezberci, düşünceyi körelten, taklitçi ve özgüven kazandırmaktan yoksun bir ideolojik kalıba dökmeye çalışan, “her türlü şey öğretilir, derde devadan gayri” cinsinden malumatı kafatasımız içine boca eden yapısından azade olup biraz olsun nefes alabildiğim yüksek tahsil yıllarında ciddi ve düzenli biçimde kitap okumaya başladım. Hatırlıyorum, fakülteye başlamadan önceki tatilde mahallemizin camiinde görevli ve o yıllarda henüz yeni ve genç olduğundan bir şeyler yapmaya, bildiği bir takım şeyleri öğretmeye çalışan imam-hatibinden “Oğlum Osman, Kızım Ayşe, Üç Deniz Ötesi (Ahmed Günbay Yıldız), Minyeli Abdullah (Hekimoğlu İsmail), Huzur Sokağı (Emine Şenlikoğlu), Son Devrin Din Mazlumları (Necip Fazıl Kısakürek)” gibi kitapları param olmadığımdan okumak için ödünç olarak almış, iyi kötü düzenli olarak okumaya başlamıştım. Tabi okuduğum her kitap önüme yeni ufuklar açtığı gibi kafamda türlü türlü soruların oluşmasına neden oluyordu. Bu ilk kitaplar hem içerikleri hem de yaşım nedeniyle aklımdan ziyade duygularıma hitap ediyor, galeyana getiriyordu.

Belirli bir seçime tabi tutmadan abur cubur cinsinden de olsa her türlü kitabı okuyor, her türlü ortama girip çıkıyor, her tip insanla karşılaşıyordum. Yıllarca beni oyalayan, sloganlarla tıka basa dolduran, beni küçük bir dünyaya hapsedip ne kuşa ne de deveye değil de devekuşuna benzetip ayan beyan gerçekler karşısında başımı kuma gömdüren milli (!) eğitime tüm güvenimi yitirip, fakültede bir nebzecik de olsa nefes alınca ilgim fakültedeki derslere değil de, kendimi ve dünyayı anlamaya, anlamlandırmaya yönelmişti. Fakülteyi idare edecek kadarıyla götürü-yor, fakat kişiliğimin ve kimliğimin oluşum sürecini daha ön plana alıyor, önemsiyordum.

Selçuk beyin bir dergideki yazılarıyla karşılaşınca o güne kadar rastlamadığım nitelikte, farklı bir zihin yapısına sahip biri olduğunu anlamakta gecikmedim. Pekala sorularıma yeterli ve doyurucu cevaplar alabileceğim kişi o olabilirdi. Çekingen ve içine kapanık bir karaktere sahip olduğumdan bir süre tereddüt ettim. Sonra bütün cesaretimi toplayıp işyerindeki çalışma odasının kapısını çaldım.

Ve karşımda tam da aradığım kişi duruyordu. Gün akşam olmadan yani ömür tükenip bitmeden bir dost bulmuştum. Allah için seven ve öfkelenen, Allah’tan korkan ve kuldan utanan, “sahih iman ve salih amel sahibi” olmaya özen gösteren adam gibi bir adam. Bir Allah dostu.


Ensemin örsünde bir demir balyoz,
Kapandım yatağa son çare diye.
Bir kanlı şafakta, bana çil horoz,
Yepyeni bir dünya etti hediye.