Masal ülkelerini vuran tsunami felaketinin neden olduğu görüntüleri televizyonlardan, gazetelerden izliyoruz. İlgimizi çeken, 11 Eylül'ün yerle bir olan kulelerinden sonra sıkça işittiğimiz, "Hiçbir şey eskisi gibi olmayacak" söyleminin kimsenin diline uğramaması. Oysa bilim adamları dünya haritasının değiştiğini, dolayısıyla insanlık tarihinin en şiddetli dönüm noktalarından birini yaşadığımızı belirtiyor. 150 bini çoktan aşan ölü sayısı, depremin vurduğu ülkelerin açlık ekonomilerinin paramparça oluşu dünyanın bu yarısında endişeli bir bekleyiş duygusuna yol açmıyor. 11 Eylül'ün müsebbibi olanların şıpınişi saptanıp harekete geçilmesiyle birlikte hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağına ikna edildik. Oysa Güney Asya'yı vuran doğal bir afetti. Kaçınılmaz olan. Tanrının öfkesi. Lanetlerin büyüğü. Dolayısıyla bir suçlu aramanın kimsenin aklına gelmemesi doğal görünüyor. Bu konuda fazla laf üretmeden ağırbaşlı davranıp yaraların bir an evvel sarılması için dua etmekten başka bir çare yok gibi. Oysa on binlerce insanın ölüp milyonlarcasının açlık ve salgınların pençesinde kıvranmasının nedeninin uyarı sisteminin pahalılığı olduğunu artık biliyoruz. Var olan bu sistemden yoksul ülkelerin yararlanamamış olduğunu da. ABD'nin Ulusal Okyanus ve Atmosfer İdaresi'nin (NOAA) Hawai'deki merkezinin sisteme 'abone' 26 ülkeyi uyardığı, ancak Hint Okyanusu'nun yoksul ülkelerine bir türlü ulaşamadığı ayyuka çıkmadı mı? Hint Okyanusu'ndaki küçücük ada Diego Garcia'daki askeri personelini zamanında uyaran ama milyonlarca insanı gözden çıkaran ABD askeri yetkililerinin açıklaması son derece soğukkanlı. Hindistan, Sri Lanka sisteme üye değil. Uyarı cihazları bulunmuyor. Kaldı ki Noel zamanı, kimi arayıp kime ulaşılacağı da bilinmiyor.

Phuket hâlâ dolu
Dünya jet-set'inin gözde tatil yeri, Tayland'ın Phuket Adası'nın hâlâ turistlerle dolu olduğunu okuyoruz. Sahile birkaç yüz metre uzaktaki Tiger adlı diskotekteki eğlencelerden görüntüler vardı gazetelerde. Eğlenenler, kısa bir ara verip Elton John'un 'Candles in the Wind'ini çalmış, maytap yakıp birkaç dakikalığına ölenleri andıktan sonra geceye devam etmişler. Otellerin doluluk oranı yüzde 90'larda seyrediyormuş. Taylandlı eşiyle Phuket'te yaşayan İsveçli Aime Yodkaew'le konuşan gazeteciler, hanımın kafasının karışık olduğunu belirtiyor: "Güneşleneceklerine her gün bir saatlerini enkaz kaldırma işine ayırsalar yerel halka büyük yardım yapmış olacaklar. Ama gitsinler de diyemiyorum. Çünkü giderlerse tekne kiralama işiyle uğraşan kocam işsiz kalır" diyesiymiş.

İşte orada, o asla eskisi gibi olamayacak kumsallarda sereserpe uzanmış tatilini yapan insanlar hakkında ikircikli duygulara kapılmamız bekleniyor. Çünkü bütün uyarı sistemlerinin berisinde yaşayan potansiyel turistler olarak algılanıyor, kendimizi de öyle algılıyoruz. O cesur beyaz turistler belki aylar önce satın almış oldukları Tayland tatilini ertelemeyerek kurbanlarla dayanışma içindeki gönüllüler olarak kutsanmalı mı? Ağzına mikrofon tutulan bir Alman, 'Yapacak şey yok ki, tatilime devam edeceğim' diyor. Yöre halkının ayakta kalabilmesi için turizm gelirinden olmaması gerektiğinden, hepimize biraz tuhaf da gelse bu kıyamet sonrası turistlerinin yöre ekonomisine katkısından söz ediliyor. Böylelikle belki hâlâ cesetlerin vurduğu o kumsalda kulağında walkman, kıçında tangasıyla güneşlenen bu beyaz turistler, dünya tarihinin en müstehcen alegorisine dönüşüyor.

Çünkü orada, âdetleri farklı, öngörülebilen ölümü konu-sunda uyarılması bile gerekmeyen, yüzyıllardır Batı'nın sömürgesi olarak tüketilmiş, azgın ve paralı turistler tarafından toptan fahişeleştirilmiş bir halk yaşıyor. Dünyaya turizm hizmeti dışında hiçbir şey sunamayacak hale getirilmiş zoraki animatörler. Kolay boyun eğen, hayatını efendisinin merhametine bırakmaya hazır cinsel köleler. Dünyanın en güzel coğrafyasında, oranın gerçek sahibi olduğunu bir an olsun aklına getirmeden yaşayan masal canlıları. Onlar için yas tutmak, onlar için üzüldüğünü göstermek zorunda değilsin. En fazla hizmetlerinin karşılığını ödersin.

Bahşişi biraz bol tutarsan mesele yok.
Kendi çevresi tarafından ayıplanmadan, hukukun nefesini ensesinde hissetmeden çılgın fantezilerini doludizgin yaşayabilmek için parası bol, düşleri kıyıcı o beyaz turistler, yaz mevsimi uzun mu uzun o kıyılara koşuyor. Ülkelerinde kendilerini gözaltında hisseden çocuk tacizcileri hiç yadırganmadan şık odalarına alabiliyorlar emirlerine amade kılınmış erkek ya da kız çocuklarını. O pedofiller şimdi ölüsever safariciler olarak yıkıntıların arasında karşımıza çıkıyor. Belki hep Sodom ve Gomorra'dan artakalanı merak ederlerdi. Yok, kimsenin tuzdan bir sütuna dönüşeceği de yok.

Onlar, 'Hiçbir şey değişmeyecek' diyor. Buraya ölüm de yakıştı. Hiçbir yere gitmeyiz. Ölmüş de olsa köpeğin ensesinden düşmeyen keneler gibi.