Memnunluğu hep güze mi rastlar halkın
kökü çürümüş yapraklar gibi
Üflesen düşer

Önce onu kestirir gözüne rüzgâr
ona karşı şaklatır kırbacını
yağmur ve dolu

Kar, bir damı çökertmek isterse eğer
bulur kolaylıkla halka ait olanı
bir evin içinden geçmek isterse
çamuru, gürültüsü, haşmetiyle sel
gecikmez tanımakta halkın evini

Şahlar ustadır bir de
halkı, çökmüş avurtlarından tanımakta
halkı, halkla kuşatır
kırışan alnını halkın
gerdirir doktorlarına

Yalnız halk tanımaz halkı
bilmez nerden geliyor
bu, yuvarlanıp yangınlar çıkaran kor
o ki, bahar gelir yaz gelir
memnun değil
güz gelir tam
yanağından bir gamze ayırır memnunluğa
o zaman, ya intihar
ya idam

* çamurlu bir ırmak, beyan yay., ekim 1997, s.18