İsrail'in önüne geleni bombalayarak kendisine güvenlik sağlayabileceği esasına dayanan politikaları, ahlaken tamamen iflas etmiştir.
İsrail saldırganlığını mazur göstermek için, binbir dereden su getiren çabaların, "Efendim, Hizbullah silahlarını siviller arasına saklıyor, İsrail ne yapsın?!." türünden yavelerin ipliği pazara çıkmıştır. Son birkaç gün içinde İsrail, uyarılara rağmen 6 saat boyunca silahsız BM gözlemcilerini bombaladı ve 4 görevliyi öldürdü. İsrail'den izin alarak Güney Lübnan'a giden gazetecilerin konvoyuna saldırdı. Nihayet Kana'da, bölgeden kaçma imkanı bulamayan, çoğu çocuk 60 sivili katletmekte tereddüt etmedi. On yıl önce yaptığı katliamı tekrarlamakta beis görmedi.
İsrail'in Hizbullah'ı ve Hamas'ı silahla, öldürerek yok etme stratejisi, ters tepmiş, Hizbullah'a yalnızca Lübnan Şiilerinin, Hamas'a yalnızca Filistinlilerin değil, bütün Lübnanlıların ve bütün Filistinlilerin, bütün Müslümanların ve içinde zerre kadar adalet ve hakkaniyet duygusu olan bütün insanların gözünde, hiç de hak etmedikleri şekilde saygınlık kazandırmıştır. Hizbullah'a ve Hamas'a destek veren İran ve Suriye'nin konumu bugün dünden daha saygındır. O ülkelerdeki otoriter rejimler, düne nazaran bugün daha sağlamdır. İsrail'le barış yapan S.Arabistan, Ürdün ve Mısır'ın kralları ve başkanları halklarının kabaran öfkesi karşısında tir tir titremektedir. İsrail ve ABD, tarihlerinde belki hiçbir zaman bu kadar derin bir itibar kaybına uğramamıştır. El Kaide ve benzerlerinin saflarının sessiz bir şekilde kabardığından kuşkulanmak için her türlü sebep vardır. El Kaide sözcüleri her zamankinden daha büyük bir güvenle konuşmaktadır.
Guardian gazetesine, 28 Temmuz günü, yani ikinci Kana katliamından iki gün önce gönderilen okur mektubu son haftalarda zihinlerde meydana gelen dönüşümü çok iyi yansıtıyor: "Bir hafta önce öfke doluydum. Şöyle diyordum: Hizbullah, Lübnan halkı adına nasıl savaş ilan ederdi? Daha iyi bir zaman seçemezler miydi? Yazı ve tatilimi mahvettiler. Kendilerini ne sanıyorlar? Bu adamların elinden silahları alın. İsrail ile barış yapalım ve hayatımızı yaşayalım. Beyrut Amerikan Üniversitesi'ndeki öğrenciliğim sırasında fikirlerimi özgürce ifade edebilme ayrıcalığına sahiptim. İsrail'in 2000 yılında Lübnan'dan çekilmesinden sonra Hizbullah'ın silahları bırakmamasını asla onaylamadım. Bunun Ortadoğu'da barışı engelleyeceğine inandım. Ama son iki haftada düşüncelerim öylesine değişti ki. Ben, herkesin endişe ettiği, 'İslam köktencileri'nden biri değilim. Ama Hizbullah hakkında olumlu düşünmeye başladım. Onların ne ilkelerini ne de politikalarını onaylıyorum. Ama hayatım boyunca İsrail'e karşı duran bir Arap liderine rastlamadım. Şimdi Hizbullah bunu yapıyor. Ve bu yüzden benim saygımı kazanmaya başlıyor. İsrail, havaalanlarımızı, köprülerimizi, evlerimizi, kiliselerimizi, camilerimizi, okullarımızı, haberleşme antenlerimizi ve BM gözlemcilerini bombaladı. İsrailliler 500'den fazla sivili öldürdü. Hizbullah'a karşı çıkıp onları alkışlayacağımı mı sanıyorlar?"
ABD ve baş yardakçısı İsrail, teröre karşı değil uluslararası hukuka, dünyada barış ve güvenliğin en önemli güvencesi olan Birleşmiş Milletler örgütüne karşı savaş ilan ettiler. ABD, uluslararası hukuku hiçe sayarak Irak'a saldırdı. İsrail sayısız Güvenlik Konseyi kararını hiçe sayarak Filistin, Suriye ve Lübnan topraklarını işgali sürdürüyor. İsrail, Lübnan'ı bombalamaya 2 gün ara vermek zorunluluğunu hissediyor; ama ABD, BM Genel Sekreteri'ne ve bütün Güvenlik Konseyi üyelerine karşı çıkarak ateşkes kararı alınmasını engelliyor. ABD ve İsrail, terörizmi bastırmak şöyle dursun azdırıyorlar. Bush yönetimi dünyaya özgürlük ve demokrasi getirmek şöyle dursun, özgürlük ve demokrasi düşmanlarının ekmeğine yağ sürüyor. Bu menfur ikilinin ya da gerçek şer mihverinin bütün dünyayı, bütün insanlığı tehdit eden politikalarına kim, nasıl dur diyecek? Bugün dünyanın bir numaralı sorunu budur.