Ebu Gureyb' den yazan Nur'a-lara adanmıştır.

Umutlarımın bittiği yerde gözlerin, gözyaşların başlıyor
ellerimi ısırıp,
saçlarımı yoluyorum
gözyaşlarıma çaresizliğin karışıyor
acılardan damıtarak yazdığın mektubu tekrar,
tekrar okuyor
çıldıran yerlerime acılarından basıyorum.

Direnişin dengede tuttuğu bu coğrafyada
İçime yıkılıyor çaresizliğimiz
hani cihad'dan, direnişten konuşsak
yine de korku tutar bazılarımızı
mefluç yüreklere özgürlük tutkumuz nasıl anlatılır
sen söyle

ağaran şafaklarda damlayan kanlar nasıl
temizlenir
ya napalm bombalarıyla uyanan çocuklar nasıl avutulur
söyle,
söyle de utanırız belki..
Ebu Gureyb' de işkencenin en delisine
zalimlerin kan iştahına
nasıl dayanılır
söyle,
söyle de kim bilir
belki de utanırız insanlığımızdan.