Öfkeler mayalıyorum aşkla, sabırla
nasıl anlatsam
dayanılır şey değil yaşadığımız
kendi şehirlerimizde sürgün
Ölüm hak ayrılık yok
kendi elimizle sararız yaramızı
anlaşılır şey değil
adını siz koyun bunca zulmün
Öyle bir sisin ortasına düştük ki
yollar yokuş, kışı var yazı var biliriz
yollarda kardeş kanından göletler
umudumuzu baltalar dayan dayanabilirsen
Ne yapsam
kentin bungun sokaklarında
sırıl sıklam bir yağmura tutulsam
temizler mi kirlerimi?
vurdum duymaz gecelerimizin pası sökülür mü?
acılar korkutamıyor, yürüyebiliriz üzerine
napalm bombalarının yıkımı aşabiliriz
ama umutsuzluk öyle mi?
tekin değil artık gözyaşlarım
yalnızlığımın adresi yok
düşman kuşatmalarını yarabiliriz
ama kardeş ilgisizliğinin kuşatılmışlığı öyle mi?
İşbirlikçiliğin sürtük karlarına tükürerek başladık güne
bunca zulme maruzken kardeşlerim
isyanın atından inemeyiz
ama savrulanlar öyle mi?