Caddelerinde dolaşılamayan uzun soluklu bir şehirde
Mahrem gönüllere ulaşmak zordur
Anlaşılmaz güzelliği, hissedilemez
Uzaktan seyredilerek, hayallerde beslenerek
Yalnız kalmak bunun içinidir
Bir bacanın altında veya bir pencere köşesinde
Uzun uzadıya seyredersin düzensizliği
Boş ıssız bir ovaya bakar gibi

Yıldızların doldurduğu Samanyolu içinde
İşte bak, evet şu benim, sensin, biziz
Bu kalabalıkta kaybolmuş benliğim
Ben kimim, kimim ben
Yalnızlığı yaşıyorum yıldızların merceğinden bakarak
Taşlarla, kayalarla örülü kalbim bedenim
Hissedemiyorum
Çünkü görmeyle tadına varamıyorum
Alışamadım ruhsuz sokaklara

Kalem ruhun hem bedenin hissettiği
Bir sevda vardır bilir misin
Onun adı Güneş'tir
Aydınlık sevinç dolu bir ışık huzmesi Güneş
Kalemdir başka bir adı
Tanırsınız onu karalamalardan
Kan kardeşim damlayan mürekkeplerden
Göl gibi oluşan yazılardan
Gönüllere nakşeden nidalardan

İşte budur hayat, budur cadde, budur sokak
Acısı da bir arada sevinci de
Ağırlığı çökse de hayatın ağır ağır üstüne
Başvurmaktan vazgeçersin cahillerin taşına
Gerdanına vurulmuş kementlere
Delice akan bir ırmak gibi çarparsın
Düşersin yükseklerden köle edildiğin özgürlüğün içine
Bakarsın Araf'tan bir saadet girdabına
Derin isteklerin, duyguların yollarının
Kesiştiği bir gül oluverirsin
Ve efsanesini yazarsın hayatın sinesine
Sonra da binlerce şükredersin
Kalemle Yazmayı öğretene…
Şükür…Şükür…Şükür…