EY türbanlı genç kızlar...
Siz ki liseyi bitirmiş, tam üniversiteye girip bir biçimde yırtacakken türban yasağıyla karşılaşmışsınız.
Allah'ın şanslı kulu olmadığınız için Ramsey'den filan bir burs ayarlayıp kapağı Amerika'daki bir üniversiteye de atamamışsınız.
Şimdi size düşen şudur:
Evinizde kös kös oturup biçki dikiş temrinleriyle uğraşmak ya da küçük kardeşlere bakıcılık yapmak.
Yani...
"Hayırlı bir kısmet" için muazzam bir bezginlik içinde beklemektesiniz...
Peki...
O zaman gelin sizinle biraz konuşalım:
Ne diye bu duruma isyan etmiyorsunuz?
Türban yasağını kaldırmak durumunda olanlardan hesap sormak neden aklınıza gelmiyor?
Yoksa... Yoksa...
Merkez Bankası'nın tepesine atanacak olan adamın karısının türbanlı olmasına fit misiniz?
Yoksa... Yoksa...
"Varsın benim için yasak devam etsin, nasıl olsa benim gibi yaşayanlar devletin tepesinde! Bu bana yeter" mi diyorsunuz?
Neden türban yasağını kaldırmak durumunda olanlara şöyle seslenmiyorsunuz:
"Bırakın devlet bürokrasinin her kademesine eşi başörtülü adamlar atayarak bana mesaj vermeyi de, benim hayatımı karartan yasağı kaldırın."
Neden iktidardakilerin karşısına dikilip haykırmıyorsunuz:
"Bize ne Merkez Bankası'nın başına getireceğiniz adamın eşinin başındaki örtüden? Siz önce bizim sorunumuzu çözün. Bunun için bizden oy aldınız."
Görmüyor musun?
Siz böyle demedikçe.
Siz bilinçlenmedikçe.
Muhataplarınızın işi ne de kolaylaşıyor.
Önce Merkez Bankası'nın başına eşi türbanlı bir adamı getiriyorlar...
Ardından türbana alerji duyan çevreler malum argümanlarla tavır koyuyorlar.
Ve bu bıkkınlık veren oyunun seyircisi olan sizler, otomatik olarak kendinizi iktidarın yanında hizalayıveriyorsunuz. Peki bu devran hep böyle sürüp gidecek mi?
Bu oyun hep böyle devam mı edecek?
Lütfen çıkın ve şöyle haykırın:
"İstifa ediyoruz. Artık biz bu oyunda yokuz."