Saçlar karadan beyaza geçer de
Kırılır soğukta donan bir yaprak gibi hayat
Bir gölge aranır ne benim ne senin
Ne de diğerlerinin üzerine düşmeyen
Kendi gölgen yeter seni serinletmeye
Derken kavururcasına bir ateş
Kapalı desen de pencerelerim güneşe
Artık kendi güneşin değildir ışığı damıtan

Ağaçlar boy atmaz o sıcaklıkta
Renk ve koku vermez
Solar keten renginde
Merdivenler çıkmaktır bu sıcaktan kaçış
Ahşap yerine taşları oymak

İşte geldiğin bu noktada
Ne hünerle bezemişsen gelinen bu yolu
Söylersin kolların bacaklarınla tükettiğin ömürü