Bundan birkaç yıl öncesine kadar, İngiltere'nin yüzlerce insanın canını almaya yeminli İslamcı teröristlerin ani bir saldırısıyla karşı karşıya kaldığına ilişkin bir haber, bütün bir ülkeyi ayağa kaldırabilirdi. İnsanlar günlük alışkanlıklarından, ulaşım araçlarını kullanmaktan vazgeçebilir, işe, polis eşliğinde yürüyerek gitmeyi tercih edebilir, İngiltere havalimanlarında silahlı polislerin varlığı İngilizleri tedirginliğe sevkedebilirdi.
Daha iki yıl önce Londra'da gerçekleşen 7 Temmuz bombalı saldırılarından sonraki dönemde, birkaç dostumun kalabalık yerlerden kaçındığını, işe gitmek yerine evden çalışmayı tercih ettiğini ve Londra metrosunu kullanmak yerine sürekli taksiye binerek bir servet harcadığını biliyorum.
Yaşam normal akışında
Ama bu kez, Londra'nın merkezinde geçen hafta sonu bulunan iki otomobil bombasının zararsız hale getirilmesinden sonra, İngiltere'nin başkentinde yaşam normal akışına girdi.
Cuma günü geceyarısı, Piccadilly metro hattında Londra'nın bir ucundan diğerine gittim. Metronun her zamanki gibi kalabalık olduğu gerçeğinden etkilendiğimi itiraf etmek zorundayım. Oysa sadece 24 saat öncesinde, Londra'nın eğlence yerlerinin yoğun olduğu West End bölgesindeki bir barın yakınına park edilen bir otomobil bombası etkisiz hale getirilmişti.
Bir sonraki gün yine Londra'da düzenlenen gaylerin yürüyüşü planlandığı gibi gerçekleşti. Oysa aşırı İslamcı gece klüplerine gidenler kadar gaylerden de nefret eder.
Bunları IRA'nın (Irish Republican Army İrlanda Kurtuluş Ordusu) terörist saldırıları sırasında daha önce de yaşadık. 1974 yılında, IRA'nın Birmingham'daki bir pub'a yelreştirdiği bomba, 21 kişinin ölümüne 182 kişinin de yaralanmasına neden olmuştu. IRA'nın terörist saldırıları 1990'lara dek devam etti.
İnsanlar çok dayanıklı
Kökeni ne olursa olsun teröristlerin anlamadığı bir şey var: İnsanlar, göründüklerinden çok daha dayanıklı. New York'ta Dünya Ticaret Merkezi'ne yapılan saldırıdan sonra, artık hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağı hissi egemen olmuştu. Ama şimdi, İslamcı terörist ağının İngiltere'deki varlığına bile giderek alışmaya başladık.
Bundan 10 yıl önce iktidara gelen Tony Blair, Kuzey İrlanda'da Cumhuriyetçilerle siyasi bir anlaşmaya varabileceğini düşnüyordu ve öyle oldu. Ancak aşırı İslamcılara ilişkin olarak böyle bir seçenek yok. Onlar, sadece İngiliz birliklerinin Irak'tan çekilmesini değil, şeriat istiyor ve laik düzenin yıkmayı hedefliyor. Güvenlik adına bunları kabul edemeyiz. İngiltere'de insanların bunu anladığını sanıyorum. İnandığımız değerleri savunmalıyız ve bu da uzun dönemli bir savaş anlamına geliyor.