Duman çıkmadan ateş olunan,
Kor olmadan küle dönülen,
Çetin bir dönemdi, hayat çeliktendi,
Sermayemiz küllerimizden.

Kalpler el yordamıyla öğrenirken hayatı,
Akıl çeyiz sandığında gibi,
Kilitli kaldığı zamanların öcünü,
Er ya da geç alacaktı.

Hayatı bir kızın masum yüzünde aramak,
Pahalıya patlayacaktı,
Fizikçe kaba, yürekçe narin delikanlılara,
Ödenecekti bedeli, fizikçe narin yürekçe kaba
olmakla.

Kızların masum yüzleri hayata karşı ürkek,
Fırtına öncesi sağlam bir liman arayışında,
Çünkü hayata bağlandıkları pamuk ipliği,
Kemirilmekte gündüz gece, aile ve çevrece

Dönüş yoluna bırakılan umut kırıntılarını,
Rüzgâr çoktan umutsuzlukla harmanladı.
Öyle bir zamana gelindi ki,
Dönüş umudu yok, durmak sıkıcı, ilerlemek zorlu.

Şimdi çetin bir savaşın eşiğinde,
O günlerden geriye kalan,
Yüzümüzde andıkça bir tebessüm,
Derinlerde kazınası bir hüzün var.