yaşlı
bir tüccarla konuştum
yabancıydı
maroken gıcırtılardan
başka seslere
ne zatürreden haberliydi
ne işkencelerden
bazı katolglar duruyordu
önünde
düzeldorf fuarından
mevdudi
yeni vefat etmişti daha
ve gülbeddin hikmetyâr
son büyük konuşmasını yapmadan
önce

afganistan'da
zırhlı bir düşman tugayı
teslim olmuştu bizimkilere
BİR KASET DAHA SÜRDÜM TEYBE
hatırlıyorum evleri dolduran sesi
"tahran'ın
meşhed meydanında
ceviz büyüklüğündeki taşı
kan, yürütende gördüm"
mehdipur konuşuyordu
o sırada türkiye'de sanayi
yüzde onyedibuçuk gibi
müthiş
bir hızla döndürüyordu çarklarını
şaşırdım,
söz arasında, türkler,
akıllı değil
belki zekidir
diyordu tüccar
ve sözlerini belgeliyordu
şaşırdım

çıkış yok
muydu
bu bataklıktan
artık
tahammül edemiyorum
uzun romanlar okumağa
makineli tüfek kullanmayı
öğrendim bu yaz
dizlerimi koyarak toprağa

büsbütün uzaklaşmadan kitaplardan
kendime yeni zırhlar
yeni kelepçe anahtarları
ve yepyeni bir dayanma gücü edindim
artık
avunmak için geçmiyorum
şehirlerden
dikkatler harcıyorum
en küçük vidasına somununa
tüccarlar
küçükefendiler
kapalıçarşı
kederli buğusundan kurtarıp her şeyi
anlamlı kılan
görür gibi inanarak
dokunur gibi severek
korkarak
hakikaten korkarak
ağlamanın gülmenin
bilincinde olarak
bir şehidin
dudağından dünyaya bıraktığı
son tebessüm kadar
gerçek
ve anlaşılır
ve mübarek
bir iştir bizim işimiz

*çamurlu bir ırmak, beyan yay., 1997.