Iktibas Dergisi

Şaron, Yaser Arafat’ın evini ikinci kez ablukaya alırken, bu "elin" Arafat’ın siyasi hayatının son bulmasıyla biteceğini kestiriyordu. Ablukanın hemen ertesinden gelen Bush’un demeci, bu elin ABD onayıyla oynandığını teyit etti. Bush hem yan yana yaşayan iki devlet fikrini güçlü biçimde ifade ederken, diğer yandan da bunun olmazsa olmaz koşulunun Filistin yönetiminin değişmesi olduğunu ilan etti. Bush, "Filistin halkına, terörizme bulaşmamış yeni yöneticiler seçmesi için çağrıda bulunuyorum" derken, eskinin timsali olarak Arafat ve çevresini işaret ediyordu. Böylece ilk defa ABD, Arafat’ın Filistin yönetiminin başından ayrılmasını, "güvenlik ve barış içinde yan yana yaşayan iki ayrı devletin" kurulması için ön koşul olarak sundu. Bush’un demeci Arafat’ın siyasi ölümünün belki de vurucu darbesiydi. Üstelik önerdiği plân Şaron plânının neredeyse kopyasıydı.

Buna karşılık Arafat’ın durumu böyle algılamadığı, daha doğrusu hala açık bir kapı bırakmak umudu içinde davrandığı görüldü. Yakın zamana kadar Amerikan girişiminden umutlu olan Arafat, geçtiğimiz günlerde Haaretz gazetesine çok yumuşak ifadeler içeren bir demeç verdikten sonra, Hamas’ın lideri Şeyh Yasin’i Gazze şeridindeki evinde "zorunlu ikamete" mecbur etmişti. Böylece liderlerinin evini koruyan Hamas militanlarıyla evi ablukaya alan Arafat’ın elit timleri arasında her an patlamaya hazır gergin bir bekleyiş başlamıştı. Bu durum bile, İsrail’in stratejisinin kısa vâdede başarılı olduğunu gösteriyordu.

Evi bir kez daha ve çok daha radikal biçimde abluka altına alınan Arafat, zor durumda olduğunda her kez yaptığı gibi, bu kez de durumu iyimser biçimde yorumlamayı tercih etti. Filistin haber ajansı Wafa, Amerikan başkanının demecinin ardından yayımladığı resmi demeçte, Bush’un yöneticilerin yenilenmesi talebinden hiç bahsetmeyip, "Başkan Arafat ve Filistin yönetiminin başkan Bush’un fikirlerini olumlu bulduklarını, bunların barış sürecini ilerletecek önemli katkılar olarak değerlendirdiklerini" bildirdi. Arafat, Bush’un demecinin yarısını duymuş gibi yapmayı tercih etmişti. Ama o yarısında bile, Bush’un çok detaylı biçimde tanımladığı "olması gereken" yeni Filistin yönetiminin Arafat’ın geleneksel yönetim pratiğiyle uzaktan yakından bir ilgisi yoktu. Arafat, Bush’un önerilerini alkışlarken, ister istemez şaron plânını kabul etmiş oluyordu. Diğer Filistin yöneticileri ise, Bush’un önerilerinin bütünüyle kabul edilmez olduklarını demek zorundaydılar. Aksi takdirde, Arafat’ın yerine göz koymuş kişiler olarak ortaya çıkacaklardı. Arafat, bundan birkaç hafta önce, 2003 başında başkanlık seçimi için çağrı yapmıştı zaten.

Şaron’un önce Batı Şeria’yı yeniden işgal ederek başlattığı "apartheid" politikası, şimdi İsrail’le işgal edilmiş topraklar arasında bir duvar örülüp, bunun da önüne geniş bir yasak bölge şeridi oluşturulmasıyla kararlı bir ileri adım daha atıyordu. Şaron, Arafat’ı Filistin topraklarını terk etmeye zorlayarak, bunun üçüncü ve son elini oynamaya başladı.

Bu üçüncü elin, aynı zamanda birinci İntifada’da olduğu gibi, yeni Filistin liderlerini öne çıkaracağını ve büyük ihtimalle Hamas’ın işgal edilmiş topraklar içinde en önemli güç olacağını da kestiriyor İsrail yönetimi. İşte burada, ABD’nin terörle mücadele politikasının koruyucu şemsiyesi altına sığınarak yürütülmesi planlanan İsrail şahinleri startejisinin en kanlı ve en vahim aşaması karşımıza çıkıyor. Karşısındaki güce şiddet eylemleri dışında başka bir yol bırakmayarak, onu gayrı meşru ve kendi şiddet eylemlerini meşru kılma stratejisi bu. Gelecek döneme daha büyük bir şiddet kısır döngüsü bırakıp, sonuçta herkesi kendi kanlı girdabı içine çekecek olan büyük kavganın altyapısını hazırlayan, gaddar bir "ya hep ya hiç" stratejisi.

ABD’nin artık bütünüyle Şaron’un yanında yer aldığı, Avrupa’nın siyasal olarak devredışı kaldığı veya gözlerini kapamayı tercih ettiği bu gaddar oyuna bir son vermek için Birleşmiş Milletlerin, Kosova’da olduğu gibi, Batı Şeria ve Gazze şeridini doğrudan yönetimi altına alması önerisi resmi çevrelerde telaffuz bile edilmiyor. Şaron çok benzese de belki tam anlamıyla Miloseviç değil, ama İsrail politikası Büyük Sırbistan politikasına giderek daha fazla benzemiyor mu?

Designed by medem